Labeltje
Nadat Mariska het huis weer uit is gegaan en haar eigen plekje heeft gevonden, komt ze een paar keer per jaar bij ons langs. Een weekendje gezellig bij elkaar. Net nadat ze het huis uit was, was het voor mij heel erg omschakelen. Het voelde als een gespleten persoonlijkheid. Je moet als ouder uiteraard wennen aan een nieuwe situatie. Dochterlief kreeg een labeltje opgeplakt en ze liet toen ook haar ware ik zien, na jaren toneel te hebben gespeeld.
Leren van
Natuurlijk heb je als ouder, als je kind op zichzelf gaat, best een veel tijd nodig om bij te komen van een intensieve periode mantelzorgen. Komen dan al je kinderen bij je dan ben je na zo’n dag/weekend compleet uitgeteld en in het begin had ik een week nodig om bij te komen. De mantelzorgperiode was zwaar en dat was te merken aan mijn lijf. Maar weekenden waren vermoeiend. Ik moest ontzettend wennen aan hoe te handelen naar je kinderen en toch die balans houden om er een mooi weekend van te maken. Afspraken werden naar aanleiding van de eerste weekenden gemaakt om het de volgende keer nog beter te laten verlopen.
Ook weer denken aan anderen
Ik merkte dat het naar verloop van tijd steeds beter ging. Ook omdat ik Mariska soms bewust even niet uitnodigde. Ik was daar naar haar ook heel eerlijk in. Het was ook heel makkelijk om die beslissing te nemen. Mariska houdt niet van drukte, dus veel dingen zou ze ook nee op hebben gezegd. Ook vond ik dat de andere kinderen recht hadden op aandacht, aangezien Mariska dit had opgeëist de jaren ervoor. Niet dat de andere kinderen te kort kwamen zeker niet.
Plannen
Tegenwoordig weten we precies hoe zo’n weekend moet en gaat verlopen. Door ervaring wordt men wijzer. Je leert in deze situatie iedere dag weer. Mariska is meestal moe na de reis en gaat dan de eerste avond vroeg op bed. Haar logeerplek is tevens haar plekje waar ze zich even terug kan trekken. Met de feestdagen bijvoorbeeld is het hier wel druk, maar Mariska wijkt maar heel iets af van haar patroon. Wij passen ons aan en zij probeert het ook. Meestal lukt dat ook omdat ze hier in huis een plekje heeft waar ze heen kan.
Proberen regelmaat er in te houden
Ook geven we haar een aantal dingen te doen. Zodat ze op de tijden die ze zelf normaal thuis invult,wat te doen heeft. Dat proberen we van te voren ook af te spreken. Lukt niet altijd, maar daar past zij zich dan wel op aan. Door haar signaleringsplan kan dat nu ook. Wanneer ze merkt dat er iets fout gaat, grijpt ze zelf in of wij wijzen haar op bepaalde gedragingen waardoor ze later in een dip kan komen. Daar doet ze dan ook direct wat mee. Zo is de kans dat ze bij haar autisme een depressie krijgt wat minder groot. Die depressies blijven altijd wel op de loer liggen.
Vakantie, kan dat?
We hopen haar ooit nog eens mee te kunnen nemen op vakantie. Hier is ze zelf nog niet aan toe. We hebben al wel eens pogingen gedaan, maar ze is bang dat ze door de veranderingen niet zo prettig in de omgang zal zijn. We laten het maar zo en zien wel wat de toekomst brengt. Je kan niet alles voor elkaar krijgen en ook haar in haar waarde laten is belangrijk. Alhoewel ik er van overtuigd ben dat dat niet prettig zijn in de omgang best mee zal vallen.
Wel herkenbaar dit verhaal, niet Stephen natuurlijk want die woont nog hier maar mijn broer komt ook regelmatig een weekend of week logeren. Mens…hoe moe ik na afloop ben kan ik met geen pen beschrijven. Fijn dat het bij jullie inmiddels al zo goed gaat, ik hoop dat Stephen binnenkort kan starten met zijn ‘auti-training’ hahahaha en ben zo benieuwd hoe dat gaat uitpakken.
Best spannend. Ik hoop dat het allemaal snel gaat verlopen voor Stephen en voor jullie ook. Het geeft toch wel een stukje meer ruimte . Ja je wordt er goed moe van zo’n weekend. Merk wel dat de leeftijd wat op begint te spelen, maar mag de pret niet drukken. Het is toch altijd leuk als ze er zijn. Dank je wel voor je reactie.