Sociaal zijn hoort erbij
Een sociaal leven hebben hoort erbij, het maakt het leven aangenamer en leuker. Nou is het wel zo dat ik dat voor tien à twaalf jaar terug echt niet zei. Ik had er een bloedhekel aan en ik wilde liever op mezelf zijn. Ik wist toen niet wat er van me verwacht werd en sloeg vaak de plank mis in het sociale verkeer. Ik begreep er maar weinig van en dat maakte het ook dat ik het niet leuk vond.
Moeilijk
Ik had wel mensen om me heen, maar wist vaak niet wat ik met ze aan moest. Als iemand een keer nee zei, als ik vroeg om samen wat te doen, dan vertrouwde ik het al niet meer en haakte af voor een periode of voor altijd. Als iemand mij iets vroeg zei ik maar al te vaak ja, ook als ik al een afspraak had staan. Dan ging ik naar geen van beide afspraken en stak mijn kop in het zand en raakte wederom mensen kwijt.
Bang voor de bel
Ook liet ik mensen voor mijn deur staan, ik liet ze er niet in als ze onverwacht kwamen. Dat werd niet in dank af genomen en door mijn familie ook niet. Als er wel een afspraak was, dan liet ik ze wel toe. Ik had ook grote angst voor de deurbel, ik wist niet wat ik moest verwachten en wie er nu weer voor stond. Die angst heb ik heel lang gehad en heb die nog wel eens als ik niet goed in mijn vel steek.
In het hier en nu
Tegenwoordig vind ik het leuk om onder de mensen te zijn en met de juiste mensen, doet het me goed. Samen wat doen of gezellig kletsen met een bakje koffie… Het is erg leuk. De mensen die in mijn vrienden- en kennissenkring zitten nemen me ook zoals ik ben en hebben er begrip voor als het even niet kan. Dat gebeurd als ik slechter in mijn vel zit en dan moet ik keuzes maken.
Hulp
Ik ben tegenwoordig meer onder de mensen en die vertellen het me ook wel als ik verkeerd op een situatie reageer. Dan kan ik het er met de persoon in kwestie of met de begeleiding erover hebben en weet ik voor een volgende keer beter. Echter, in de loop der jaren, worden dat soort kritieken minder. Ik leer door afkijken, bespreken van situaties en lezen.
Praatje maken
Een praatje maken met onbekenden gaat ook wel beter, vooral als er een hond bij in het spel is. Soms komt er ook een praatje op gang door een gebeurtenis en dat verbaasd me de laatste tijd. Ik hield mijn mond over het algemeen tegen vreemden en vond het moeilijk een ingang tot gesprek te vinden.
In groepsverband
Nu is het zo dat ik een gesprek soms nog steeds moeilijk vind, vooral als de groep wat groter is. Wanneer mag je wat zeggen, hoe moet je het brengen en wanneer moet je een ander de mogelijkheid geven te reageren? Allemaal vragen waar ik toch nog wel mee zit. In een groep val ik dan ook regelmatig stil, ik weet niet wat ik er mee aan moet. Soms houden mensen er rekening mee en kan ik meepraten, dan vind ik het erg leuk. Maar ook het luisteren op zich naar wat anderen te vertellen hebben vind ik leuk.
Tot slot
Ook komt er veel op me af als ik in een groep zit. Meer prikkels. Dus het is wel veel vermoeiender voor mij. Echter ik leer er wel van, want ook dan kijk ik af. Het is nu eenmaal zo dat het sociale bij mij niet vanzelf komt, alhoewel ik wel rekening probeer te houden met iedereen. Ik moet er bij nadenken. Wat is gepast, wat moet ik doen en hoe moet ik reageren. Als ik er niet bij nadenk, dan kan ik nogal kort door de bocht en bot overkomen. Of zelfs zeer ongepast. Dat wil ik niet, want dan raak ik mensen kwijt en dat zou een eeuwige zonde zijn.
Je bent socialer dan je denkt. Ook om de mensen denken die je dierbaar zijn is zo’n dingetje waar je goed in bent. Ik ken mensen die het slechter doen als jij. Maar inmiddels door ervaring weet ik dat het heel moeilijk voor je kan zijn. Maar je worstelt je er best goed door heen hoor. Vind ik.!!!!!