Vertrouwen of niet?
Vertrouwen is iets wat ik heel lang houd in de mens. Zo ook in mijn kinderen. Maar wat als je zoveel met je kind mee hebt gemaakt en je zoveel leugens te verstouwen hebt gehad, dat je het vertrouwen in je eigen kind bent kwijt geraakt? Ik weet niet of mensen die met autisme te maken hebben dit herkennen. Maar wij hebben het als ouders mee gemaakt. Het is heel naar om te ervaren in ieder geval.
Voor de hulp
Voor dat onze dochter echt het hulpcircuit in ging, had ze alles bij elkaar gelogen. De details wil ik maar even achterwege laten. Het was in ieder geval haar overlevingsstrategie. Toneelspeler, ze had het zo kunnen worden, zonder scholing of een cursus. Ze kopieerde ons gedrag. Natuurlijk doen we dit allemaal wel eens, het is een natuurlijk iets. Zij deed het alle dagen. Ze loog om te overleven. Om niet haar werkelijke ik te laten zien. Ze speelde dat het goed ging, terwijl wij het zelf anders zagen. Je kon vragen, wat uitgebreider vragen, het lukte niet om het er uit te krijgen wat er speelde.
Hulp inschakelen
We hebben haar uiteindelijk onder druk gezet om hulp te accepteren en we zijn het circuit in gegaan. Haar masker viel in stukken van haar af. Er kwam een heel andere persoonlijkheid boven. En voor ons was er ook hulp, wat ook wel nodig was. Ons vertrouwen in haar was compleet verdwenen als sneeuw voor de zon. En eerlijk gezegd begreep ze dat niet helemaal.
Spiegelen
Ik probeerde uit te leggen waarom ik dat vertrouwen kwijt was. Ze begreep er echt geen hout van. Ze kon het zich niet voorstellen. Door een situatie te schetsen als iemand bij haar zoiets zou doen, met een eenvoudig voorbeeld, begreep ze waarom wij totaal geen vertrouwen meer in haar hadden. Ze begon langzaam te begrijpen wat het met ons gedaan had. Ik heb nog menigmaal aan de hand van voorbeelden uit moeten leggen waarom we hier mee zaten. Want we kwamen natuurlijk van allerhande situaties tegen.
Praten
We hebben er eindeloos over zitten praten met elkaar. Ze kreeg ook de kracht van het praten en je hart luchten in de gaten. Iedere dag moesten we haar er op wijzen dat ze moest praten. Iemand met autisme sluit zich heel makkelijk af. Ze heeft er moeite mee en wanneer het nodig is, is er nog steeds iemand voor haar die het gesprek met haar aan gaat. Gelukkig legt ze nu ook wat makkelijker contact met mensen.
Het terugwinnen van vertrouwen
Dat ging mondjesmaat. Het deed me zo zeer dat ik er last van had, dat het me gewoon in de weg zat om haar iets toe te vertrouwen. Ik ben begonnen met de hond uitlaten. Haar het laten doen in de hoop dat ze weer terug zou komen. (Ze was al een keer weggegaan en uiteindelijk gelukkig teruggekomen) Ze kwam iedere keer terug. Het was onze hond, dus ze kon het zeker niet maken om daar mee op de loop te gaan. Het heeft vrij lang geduurd voor ik het weer terug had, het vertrouwen in haar. Het toevertrouwen van zaken om haar te laten doen en ook te vertrouwen dat het goed ging. Wanneer ze het toezegde het goed te doen, moest ik moeite doen om het te te geloven.
Heb ik het vertrouwen terug?
Ik heb terug voor 85 %. Er blijft altijd een stukje twijfel bij me. Dat ligt niet bij mijn dochter dat ligt aan mij. Ik leer van situaties, zet ze om naar iets positiefs en doe er wat mee voor de toekomst. Het is altijd al mijn motto geweest. Het probleem is dat ik als het om liefde naar iemand toe gaat, een engelen geduld heb en ik mensen teveel kansen geef. Daardoor is het als het mis gaat voor mij om daar overheen te zetten, nogal een klus. Ze moeten er voor werken om mij het vertrouwen terug te geven. En dat is een aardig karwei.
