Een shit verhaal

31 augustus 2017 door Marianna van Oostenbrugge

Bron; Pixaby

Niet geschikt voor mensen met een zwakke maag!

Een week of wat geleden ontving ik een spannend pakketje met de post. Nieuwsgierig trok ik de bubbeltjes-envelop open om te ontdekken dat ik werd uitgenodigd voor het bevolkingsonderzoek darmkanker. Das nou jammer, daar zat ik niet op te wachten. Zonder er over na te denken, kieperde ik het pakketje in de kast en vergat het vervolgens. Tot vorige week! Tijdens mijn driemaandelijkse date met de huisarts vermeldde ik tussen neus en lippen door dat ik opeens niet meer tegen melk producten kan. Alsof ze erop had zitten wachten. Met een grijns plukte ze een zakje en een potje tevoorschijn. “We (we?) gaan even een ontlasting-onderzoekje laten doen.” Ik houd niet van dit soort onderzoeken, in potjes piesen of poepen is geen hobby van me. Tijdens dat mikken pies ik steevast over mijn hand en over dat poepen, daar kom ik zo op terug!

Hoe gaan we dit doen?

Eenmaal thuis herinnerde ik me opeens dat darmkanker-onderzoek en het leek me wel handig om twee vliegen in één klap te slaan. Bij het bevolkingsonderzoekspakket zat in ieder geval een gebruiksaanwijzing! Ergens denk ik dat ik toch wat meer testosteron produceer dan de meeste vrouwen. Tien jaar met twee mannen in één huis dan krijg je vanzelf aanpassingsverschijnselen, de meerderheid wint zeg maar. De eerste tien stappen van de gebruiksaanwijzing sla ik gewoon over. Ik begin meteen bij stap elf; Stuur het buisje en het antwoordformulier binnen 24 uur nadat u de test heeft gedaan op in de retourenvelop. U hoeft geen postzegel te plakken. Mooi, anders had ik die eerst weer moeten gaan kopen en dat is niet handig want we hebben geen postkantoor in het dorp waar ik woon. Meestal staan zulke producten op het boodschappenlijstje wat ik vervolgens thuis vergeet en dan ligt die buis poep te lang in de koelkast na te fermenteren.

In het pakketje bevindt zich een buisje, nieuwsgierig draai ik de dop eraf en merk dat er ook iets van vloeistof in zat (zat!) Ik hield het geval op z’n kop en dat moet je niet doen. Gebruiksaanwijzing er weer bij. Shit (inderdaad) die vloeistof had er in moeten blijven zitten. Snelle inspectieronde; er zit nog een klein beetje in! Moet genoeg zijn! Ik begin toch maar bij stap 1; U kunt de test het beste op maandag, dinsdag, woensdag of donderdag doen. Daar zal een reden voor zijn maar die staat er (nog) niet bij. Maar nou komt ie; uw ontlasting mag niet in aanraking komen met urine of met het water in het toilet. Laat ik nou één van die uitzonderingen zijn die altijd tegelijk moet piesen! En dan is er nog een dingetje, onze beide toiletten zijn zogenaamde diepspoelers. Voor de duidelijkheid, wij hebben twee plonspleeën. Je weet wel, dat je je adem inhoud totdat ie valt en dan snel omhoog omdat je anders veel meer veegwerk hebt dan noodzakelijk! Gloeiende gloeiende hoe gaan we dat doen dan? Volgens de gebruiksaanwijzing mik je heel veel veegvellen in de pot. Zie je het voor je? Daarna kan ik de ontstoppingsdienst bellen zeker?! Even kijken of het pakketje van de huisarts iets anders aanbeveelt. Helaas, een zakje, potje en een sticker (die plak je niet op je drol!) maar geen instructie’s. Wel een ingebouwd schepje, zo schattig!

Aan de slag

Na rijp beraad met ‘me, my self en Mar’ schaf ik een pakje van die witte plastic wegwerpbordjes aan. Inmiddels is het maandag en zou ik, volgens de gebruiksaanwijzing van het DKO (darmkankeronderzoek) mogen beginnen met de test. Ik twijfel. Gisteren (zondag dus) per ongeluk een schep pastasalade gegeten waar lactose in verwerkt was. Kwestie van ‘nog niet gewend zijn aan een intolerantie en vervolgens dingen oppeuzelen waar je dus niet tegen kan’. Mijn darmen reageerden meteen spastisch, een vulkaan uitbarsting was het resultaat. Misschien beter nog een dagje wachten.

Dinsdagochtend, na twee bakken koffie, voel ik hem aankomen. Snel graai ik de plastic bordjes uit de verpakking. Doe maar vier stuks aangezien ik niet weet of het ‘bommen&granaten’ of een ‘hazelnootschuimtaart’ gaat worden. De twee ‘doe het zelf’ kits en de gebruiksaanwijzing liggen startklaar op de kast. Ik mik de plastic bordjes in de plee en plant mijn billen op de bril, drie seconden later kan ik aan de slag. Holy Moses, heb ik dit? Kokhalzend pruts ik de DK test open (niet weer op zijn kop) en prik 1, 2, 3, 4 keer in het bord dampende brei. Nadat ik het staafje terug in het buisje heb geschoven en in de verpakking heb gedaan, trek ik een flinke teug lucht naar binnen. Ik had mijn adem ingehouden en kreeg het een beetje benauwd. Het wordt er niet beter op. Oké, fase 1 is afgerond, nu moet ik met dat schattige kleine schepje aan de gang. De rest laat ik aan jullie fantasie over.

En dan….

Beide testen moeten in een bijgeleverd plastic zakje worden gedaan, ik trek het folie los en plak het stevig dicht. Opgelucht schuif ik beide pakketjes in 1 van de 2 groenten-lade’s (dat moet volgens de gebruiksaanwijzing) van de koelkast. Niet naast de spruitjes en de broccoli dus, die liggen in de andere. Op de keukentafel ligt de gebruiksaanwijzing van de DK-test én twee formulieren die ingevuld óók in de zakjes hadden moeten zitten. Goffurdegoffur! De plakrandjes zijn dermate goed gelijmd dat ik ze met geen mogelijkheid open krijg. Goede raad is duur (zeggen ze) dus ik plak ze gewoon aan de buitenkant. Misschien toch eens wat beter die gebruiksaanwijzing lezen. Op de voorkant staat ook nog een stukje tekst:” U kunt het buisje maar één keer gebruiken.” Nou ik was ook niet van plan om dit gedonder elke dag te gaan doen! “Het is belangrijk dat het buisje zo kort mogelijk onderweg is met de post, dus niet in het weekend of voor een feestdag. Maar wel binnen 24 uur nadat u de test heeft uitgevoerd.” Dat gaat helemaal goed komen! Ik haal om drie uur mijn kleindochter uit school en mik meteen het gekoelde buisje in de brievenbus. Achteraf bedenk ik dat het ruim boven de dertig graden is, die Post.nl bus pal in de zon staat en pas om vijf uur geleegd wordt. Ik voel hem al aankomen!